Beste lieden van het Groot Genneps Genootschap en een ieder die dit lezen wil,
Afgelopen weekend was het dan weer zover, de Drenthse wandel 4 daagse, waar onze Jan een graag geziene gast is en waar er zovelen van het genootschap ontbreken.
Eeuwenlang was het landschap van Drenthe één groot heideveld met hier en daar moerassen, zandverstuivingen wat vennetjes, waardoor het reizen er gevaarlijk was. Ook rovers maakten het afgelegen Drenthe dikwijls onveilig, maar dat is ten heden dagen stukken beter. Men zou natuurlijk Ellert en Brammert, twee reuzen, een vader en een zoon tegen kunnen komen, maar dat heb ik al uitvoerig in mijn vorig reisverslag beschreven.
Onze reis ging deze maal langs andere, maar zeer interessante wegen.
Tezamen gestoken in het wonderschone geel, wat landelijk gezien de tongen los maakt en tot zingen aanzet, in tegenstelling tot het roze, wat een mooie kleur is maar wat bij mij de billen doet samenknijpen. Na de laatste ervaring op de van welderenstraat, stemt roze mij niet meer tot vreugde. Zo zijn we de eerste dag pas om 9,20 uur vertrokken want ondergetekende kwam bij Wolvega in de wieler 4 daagse terecht.
Eindelijk aangekomen gingen we vanuit Odoorn gelijk de heide op en mochten ons prijzen met mooi zonnig weer. Het lopen ging wel, al moest eerst even de binnenvoering van mijn longen eruit worden gehoest, maar eenmaal leeg ging het lopen wonderbaarlijk goed, alleen het hoge tempo en zingen gaat nog niet zo goed samen. Bij de eerste rust aangekomen zagen we daar “The Blind Five from Alabama” die samen met ons het lied “Swing Low” tot een goed einde brachten, waarna we ons gelijk op het Palm bier hebben gestort. U allen weet er is niets erger dan grote dorst, hele grote dorst. (het was niet het bier van de blinden, om misverstanden te voorkomen)
Samen met Rob en Theo, twee zeer vermoeide Kennedy mars lopers die het haast niet meer zagen zitten, tot ze ons tegen kwamen, hebben we het op een zingen gezet. Rob, een aanhanger van het Amsterdamse levenslied, was een aardige aanvulling in het stemmen spectrum van een klein deel van het genootschap, werd het tijdelijk repertoire uitgebreid met een pikketanesie en geef mij maar Amsterdam, maar op de een of andere manier heeft Jan hier weinig binding mee.
Maar al met al een zeer geslaagde dag.
Ook de derde dag was er eentje om in het geheugen te houden en moet derhalve in de kronieken der GGG te worden bijgeschreven. Lekker warm en zonnig weer en natuurlijk in het Groot Genneps Geel gestoken (Roze kan derhalve niet want dan zou het GGR worden en dat zou weer te agressief overkomen) ging het lopen als in mijn fantasie. Door het warme weer werden er wat jonge dames balorig en begonnen met water te gooien tot het geheel op een miss wet T shirt begon te lijken. Hier kijk ik altijd graag naar en begonnen de klanken van het lied van vader Abraham door mijn hoofd te spelen, “je kijkt van top tot teen, dwars door die sluiers heen”. En als klap op de vuurpijl, deden twee van de dames ook nog hun natte T shirt uit en stonden ze daar in een minuscuul nat broekje en een mooi goed gevulde zwartkanten BH. Ik moet zeggen ……….., ja, wat zal ik zeggen…………, nee, ik zeg maar niets, er zijn geen woorden voor.
De laatste dag, weer een hele mooie en warme wandeldag, ging soepel en om half negen van start, wederom gestoken in het wonder mooie geel. Na vijf kilometer was de eerste rust alweer daar, hier stond in de kantine van een camping een shanty koor te zingen. Alles heel gezellig en overal bier te krijgen, zelfs een aanbod om bij het shanty koor te komen zingen, wat we natuurlijk niet konden aannemen. Eenmaal weer op weg, vielen mooie stukken bos en hei ons ten deel, waar we ook met volle teugen van hebben genoten en onder luid gezang op naar de volgende rust. Na wat krentenbollen en wat lumpers en een paar flesjes gerstenat (ik denk niet Jan z’n smaak, want hij gooide waarlijk z’n flesjes om) kwamen we daar Theo weer tegen, met in iedere hand een flesje bier. Dus op naar de volgende rust, Theo heeft waarschijnlijk gedacht dat het bier daar bijna op zou zijn, want hij zette het op een lopen en het tempo lag volgens mij wel boven de 7 km per uur. Dat is even wel leuk maar toen we weer aan de Palm konden vonden we een rustiger tempo toch wel aangenamer, dan kon er ook nog wat gezongen worden. Zo kwamen we in een dorpje aan waar een paar mooie jonge blonde dames sinasappels aan de wandelaars uitdeelden. Een daarvan had net voldoende kleding aan, om de rondingen te verhullen, maar verstoppen …., dat ging niet. Daar was dan ook een “Come back my love” op z’n plaats, haar mooie blanke huid werd op een enkele plaats vurig rood, geaccentueerd door haar lange blonde haar, kreeg ze meer aandacht dan ze had verwacht. Mijn oog viel op haar shirtje, waarbij ik nog dacht; ze had het shirtje ook wel mogen strijken, je kunt nog heel duidelijk zien waar de twee knijpers hebben gezeten.
Deze tocht is zeker een aanrader, om je training mee uit te breiden.
Andries.
|
